Haikuyla Ormandaşlık

Haiku, Japonya’dan dünyaya yayılan, doğadan ve yaşanan andan beslenen çok kısa bir şiir biçimi. Geleneksel olarak üç dizeden oluşuyor. Ama haikuyu bizim için asıl ilginç kılan kısalığı değil, dünyaya yönelttiği dikkat. Haiku, çoğu zaman gözümüzün önünde olup da yanından geçtiğimiz küçük bir olaya, bir değişime, bir karşılaşmaya yeniden bakmamızı istiyor. Bir yaprağın hareketi, ağacın gövdesindeki bir iz, toprağın kokusu, bir kuşun ansızın belirmesi, ışığın gün içinde değişmesi haikunun evreni olabiliyor.

Haiku, bulunduğumuz yeri ve onun içinde kendimizi yeniden keşfetmenin bir yolu. Dikkatimizi derinleştiriyor, duyularımızı harekete geçiriyor, yoldaş canlıların varlığını ve içinde bulunduğumuz yaşamın ayrıntılarını fark etmeye çağırıyor. Dışarıda karşılaştığımız bir an ile içimizde olup biten arasında ince bir bağ kuruyor. Ormandaşlığı düşünmek için bize bir alan açıyor. Ormana dışarıdan bakan biri olarak değil, orada gerçekleşen yaşamın içindeki varlıklardan biri olarak nerede durduğumuzu fark etmemize yardımcı oluyor.

Burcu Meltem Arık’ın kolaylaştırıcılığındaki buluşmaya kısa bir duyusal keşifle başlayacağız. Hacıosman Korusu’nda dolaşacak; renklerin, kokuların, dokuların, seslerin, ışığın, sıcaklığın ve hareketin izini süreceğiz. Bize sıradan gelen şeylere biraz daha yakından bakacak, dikkatimizi çeken anları ve karşılaşmaları not edeceğiz.

Sonra haikunun dünyasına gireceğiz. Haikunun doğa ve mevsimlerle ilişkisini, “an”lık gözlemi nasıl taşıdığını, sadeliğini ve birkaç sözcükle nasıl güçlü bir imge kurabildiğini konuşacağız. Koruda dikkatimizi çeken bir ânı seçerek kendi haikularımızı yazacağız. İsteyenlerle yazdıklarımızı paylaşacağız. Haikularımız, beyond.istanbul’un 2027’de yayımlanacak 19. sayısı “Mekânda Adalet ve Ormandaşlık”ta da yayımlanacak.

Buluşmanın sonunda aynı koruya, aynı ağaca, aynı toprağa ya da yanımızdan geçen bir canlıya ve bu evrenin içinde kendimize başlangıçtakinden biraz başka türlü bakabiliriz.